… dziwnie jest.. nawet bardzo… jak się spogląda wstecz… na ślady jakie pozostawiła przeszłośc i życie… na wspomnienia… na zdjęcia… na te fleszbaki…
… dlaczego nie można tylko sobie przypomnieć jak było.. jak się działo… dlaczego każde zdjęcie pozbawia siły i spokoju psychicznego… dlaczego aż tak mocno …
… ale jednak nie chciałbym o tym wszystkim zapomnieć… może tylko zrozumieć bardziej…
… stoje… krece sie… nie wiem czego chce…
… na poczatek.. sobstytut życia.. na koniec… sobstytut zycia…
na tym można by zakończyć… opis i stwierdzanie zaistniałej sytuacji… ale aby uzupełnić moża dodać jeszcze kilka substytutów… domu… pracy… rodziny… czasu wolnego… zainteresowania…
nawet ten wpis… jest substytutem sensu…
… tysiące myśli krąży po głowie… może nie tysiące… ale kilka na pewno…
sytuacja… jaka jest obecnie sprzyja takim myślom… także oddalenie do domu.. od domu tymczasowego, mimo, że jest sie w domu rodzinnym… zagubienie… co jest co… co jest czym…
… miało nie być samotnych wyjazdów… miało nie być… i znów jadlem sam… znów po cichu, znów bez… znów nie było powiedzieć komuś jak jest ślisko… jak daleko jeszcze… jak boli noga, albo plecy… nikt nie złapał za ręke… nikt nie powiedział miłego słowa..
no cóż….
… ograniczona liczba znajomych… takich co się cieszą jednak.. jak jestem.. ograniczona, ale szczera… i nie chce więcej… chyba naprawde to są przyjaciele…
… a wogóle… chciałbym jednak znów być czyimś skarbem… szczęściem… wszystkim… i móc dać to samo… ale nie chce nikt…
… trudno zaufać… trudno…
Dlaczego czasami jest tak pusto… tak jak teraz, że aż słyszę jak pada śnieg na oknem… słysze ten huk jaki generuja opadając na trawe i samochody… ten huk jest nie do zniesienia… nie moge wytrzymać !!
Głuchy krzyk.. wołania o pomoc… nie, nie ma pomocy i nie będzie…
Aby przeżyć jakoś… dać radę… i zachować zdrowie psychiczne… powinienem mięc wszytsko mniej więcej tam… 
pupa
„… ten z cytrynka…”
wiec dorzuce kolejną cytrynkę… ehhh miało być coś wiecej…. ale wena odeszła…. dokończe może…
… czas mija, mijają dni, mijają godziny…
niby jestesmy dalej tacy sami… a jednak… nie moża być ta samą rzeką… jak można być… jak się czuję inaczej, jak przeminęło tyle łez… jak przeleciało tyle słów i czynów.. jak tyle wody przepłynęło… ?!
Nie jest to ta sama rzeka… jedynie takie same jest źródło… zródło tej rzeki… może raczej strumyka… który odpowiednio płynąc… dopłynie do celu, szczęśliwego celu…
NIe wchodzimy drugi raz do tej samej rzeki… bo jej nie ma… to nie jest ta sama, ale jest coś co… … …